یادداشتهای یک پستاندار

چو تو بر صورتِ خسرو چنینی / ببین تا چون بوَد کاو را ببینی

جهانی بینی از نور آفریده / جهان نادیده اما نور دیده
خسرو و شیرین نظامی

اما
«بی پدر و مادر» بودن
شاید روشِ خوبی برای متّصف شدن به صفاتِ الاهی نباشد

با پنجه های غرق خون
با چشمهایی که سیاهی میرفت
با خودش گفت
تا آخر عمر
دشت را فقط از همان دور
از چندقدمی لانه اش تماشا کند

دیگر هوس نکند اینطور غزالی را تنگ در آغوش بگیرد

صدهزاران گل شکفت و بانگِ مرغی برنخاست
عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد ؟

" اللهم ارزقنی الحلال
و جنّبـنی الحرام "

- جات خیلی خالیه , بخدا

چندباری زدیم به تیپّ هم
تا مطمئن شدیم به تیپّ هم میخوریم

خاله سوسکه میپرسد : «اگه یه روز دعوامون بشه , منو با چی میزنی ؟»

مَرد سرش را توی وسایلش میکند تا یک چیز خیلی خوبی پیدا کند
یکدفعه صدای کوبیدن چیزی و له شدن چیز دیگری میاید


خاله خرسه بصورت مَرد لبخند میزند

.
.
.



بلند صلوات فرستاد وقتی داشت آخرین لنگه ها را توی گونی جا میکرد
و جیم شد

گفتم
مرا ببوس و در کنار بگیر







تو مرا
بوسیدی و
کنار گذاشتی

امّا اگر غیرت داشت
ما عسل نداشتیم

کوکِ کوک میشوم

مرا که مینوازی

یکی , برای روشنی ِ بیشتر
یکی , برای سایۀ بزرگتر





پشه ها از هم جلو میزدند

دندانِ طمع
اوّل , گِرد است

بعد , تيز میشود

کرم آلو همیشۀ خدا دلپیچه دارد

ای شیخ پاکدامن, معذور دار ما را







پسنوشت : خوشا بحال کرم هُلو

شهری ست پرکرشمۀ خوبان ز شش جهت

چیزیم نیست ورنه خریدار هر ششم حافظ

هنوز حالش جا نیامده بود
داشت با احتیاط دم و بازدم را تجربه میکرد
نمیدانست چرا
اما حتم داشت که امروز در گلوی مابقی هم آب جهیده


همین دیشب هرچه میخواستند راحت بهم میگفتند
نمیدانستند چرا
اما حالا هرکاری میکردند نمیشد - به زبان "زیرآب" - کلمه ای تکلّم کنند

همه      وحشت      کرده      بودند











یکی گفت: "قو ... ر"


+مطلب نامربوط

در اعماق چشمان تو


به ستوه آمدم

اگر باتقوا بودم،
با يک تق وا میرفتم؟

به کُنجی رفتی

و

کُنجکاوم کردی

خانوم معلم
هفتۀ قبل بما سرمشق داده بود

"معلم عزیزم روزت مبارک"



پسنوشت: چه کنم؟ حرفِ دگر یاد نداد اُستادم

جایزه اش را پس گرفتند
جریمه اش کردند






قهرمان داستان او
دوپینگ کرده بود